'Makkelijk Fietsen'

22 juli 2010

‘In het nummer van FietsActief is er uitgebreid aandacht voor elektrisch fietsen’. Raar zeg. Dat dit ene zinnetje nu net door m’n hoofd jaagt, terwijl ik me omhoog worstel richting top van de Franse berg die bij wielerminded Nederland een naamsbekendheid moet hebben van honderd procent. Nou, hier op de Alp der Alpen willen ze vandaag, met z’n 2685’en, echt h-e-l-e-m-a-a-l niets weten van elektrisch aangedreven fietsen. Daar ben ik heilig van overtuigd. Het enige dat telt, is wilskracht. Dat heb je nodig om doelen te bereiken.

Neemt niet weg dat een fiets met zo’n hulpmotortje me nu best van pas zou komen… hè, getverdemme, de tip van de redactie heeft plotseling wel een erg prominente plaats in m’n geheugen ingenomen. Want nu denk ik alweer aan ‘makkelijk fietsen’, terwijl er om me heen meer dan genoeg mensen zijn die het zichzelf juist extreem lastig maken. Die barrières slechten om het leven van anderen weer wat perspectief te geven. Die er best een dag van sterven voor over hebben om het aardse bestaan van een ander te verlengen.
Alpe d’HuZes dus. Machtig mooi evenement, geld bij elkaar rijden om de kanker in de wereld te bestrijden. Ik ben de afgelopen maanden geregeld gaan trainen met een groep enthousiastelingen van Eneco die ook meedoen. Leuk om te zien hoe ze elke keer gemotiveerder raakten om er een topprestatie uit te persen. Hoe zou het hen nu vergaan? Je hebt er doordouwers bij die zes keer achter elkaar dit monster bedwingen. Nou, als dadelijk boven ben, heb ik er drie ritjes op zitten. Lijkt me meer dan genoeg. Ik hoor m’n eigen ademhaling. Klinkt lekker, moet ik zeggen. De verzuring begint echt toe te slaan, de pootjes lopen serieus vol door de inspanningen van de voorbije uren. Fijn ook van manlief, dat hij nog altijd in de veronderstelling verkeert dat ik een topwielrenster ben en daarom een versnelling op mijn racefiets heeft gemonteerd die de Robert Gesinks van deze planeet gebruiken. Het hele peloton hier rijdt met een tripletje, ik stamp de hoogte in op 39x25! Zelfs mijn rug moet er aan geloven.
Een blik op m’n horloge leert me dat ik onderhand vijf uur in het zadel zit. Er klinkt applaus van twee dames die langs de kant van de weg alle fietsers hartstochtelijk aanmoedigen. Twee mannen halen me in bij het binnenrijden van Huez. Ze praten gewoon en lachen. Toe maar jongens, grom ik binnensmonds. Alsof de Alp jullie geen pijn doet.
Ik kan er niets aan doen. Terwijl ik me afvraag waarom die gasten nog steeds fluitend vooruitkomen, danst dat ene regeltje tekst uit het e-mailtje van de redactie weer als een onweerstaanbaar duiveltje in m’n kop. ‘In dit nummer van FietsActief is er uitgebreid aandacht voor elektrisch fietsen’. Nee, het kan toch niet waar zijn dat…

(column Fietsactief Juli 2010)

Reacties

Reactie toevoegen