Brand knokt zich naar brons

 

“Verliezen en toch de winnares zijn. Soms kan het zo tegenstrijdig zijn”, zegt Danny Stam na de zwaarste titelstrijd in jaren op een zeer selectief parkoers in zuidelijk Limburg. “Natuurlijk was het onmogelijk Vos en Van Vleuten hier te kloppen. Maar Lucinda heeft zich geweldig gemanifesteerd. Wanneer je in een koers waar twee ploeggenoten de race naar hun hand kunnen zetten, er toch in slaagt, zes, zeven acht keer een aanval te counteren en te neutraliseren, ben je gewoon goed. Punt uit. Weet je, Lucinda reed tegen twee meiden die de potentie hebbn om Olympisch kampioene te worden in Londen. Houd daar rekening mee, hè. Ik heb echt van haar genoten en dan doet het er niet zoveel meer toe dat ze ‘slechts’ derde is geworden”, aldus de Noord-Hollandse ploegleider van AA Drink/Leontien.nl, die al gauw had geconcludeerd dat er in de Limburgse heuvelzone een slachting zou plaatshebben.

“Dit was een heel lastige omloop, een parkoers dat de profs morgen ook genoeg problemen zal geven”, voorspelt hij. De wedstrijd is zelden vroeger in een beslissende plooi gevallen als op deze 23^stejuni. Twintig minuten waren er verstreken toen er een kopgroep was ontstaan met de latere kampioene (Annemiek van Vleuten), de nummer twee (Marianne Vos), Lucinda, Amy Pieters, Adrie Visser en Anne van der Breggen. Visser moest vlug lossen, Van der Breggen hield het eveneens niet lang vol en Pieters zag haar dromen weer wat later in de koers vervliegen.
Vanaf dat moment meenden Vos en Van Vleuten het aloude spel van kat en muis te spelen met Lucinda. Die gaf echter geen krimp en koos een paar keer doodleuk zelf voor het offensief om het Rabo-blok onder druk te zetten."Wat kun je anders? Ik probeerde Marianne en Annemiek te verrassen, maar er zat te weinig kracht achter mijn demarrages", oordeelt de volhoudster zelf.
“Ik vind het heel knap hoe Lucinda zich daar vooraan heeft gehandhaafd. Ik had graag een handje willen helpen, maar de koers ontplofte al direct na de start door toedoen van Skil dat flink gas gaf. Op het Duivelsbos namen Vos en Van Vleuten het tempo over en trokken meteen door. Toen was er geen houden meer aan”, vertelt Kirsten Wild die in het verdere verloop geen rol van betekenis zou vervullen. Zoals ook gold voor de rest van het peloton waarvan er amper 25 rensters de gehele race volbrachten.

Met nog vier ronden te fietsen moest Lucinda zich gewonnen geven. Van Vleuten vertrok, Brand kon het gaatje niet gelijk dichten en het pleit was beslecht. “Absoluut geen schande”, oordeelt Stam, “als je ziet wat ze daarvoor al heeft weten te pareren.” Van Vleuten bouwde haar voorsprong gestaag uit en wist zich in de slotfase ook nog eens ‘gedekt’ door de aanstormende Vos die de nagenoeg leeggereden Lucinda ook achter zich had gelaten.

"ik ben trost op dit resultaat, want ik heb tot op het laatst gevochten voor wat ik waard was tegen twee meiden die de top van de wereld in het vrouwenfietsen vormen. Als je heel lang gelijke tred kunt houden, heb je het prima gedaan, denk ik. Natuurlijk wil je altijd meer, maar je moet realistisch zijn als zich dit scenario ontvouwt."

De uitslag

   

Reacties