Met Thijs en Bart op de mtb (1)

 

Na voor mij een prima zomer met goede trainingen en wedstrijden is de laatste rechte lijn richting het crossseizoen aangebroken. Na een vakantieperiode van een week ben ik weer begonnen met twee weken opbouw training, om vervolgens samen met Bart Aernouts naar de Trans Schwarzwald te trekken. Een vijf dagen durende en zeer lastige mtb-koers met etappes variërend van zestig tot honderd kilometer, met in totaal 10.000 hoogtemeters in vijf dagen. 

Een dergelijke koers is ideaal om voor het seizoen nog eens een week echt aan de duurbasis te werken, en daarnaast al wat in het bos bezig te zijn. De hartslagen die je er haalt, zijn in een gewone wegkoers bijna niet te halen. Voor Bart was het daarnaast weer opbouwen na zijn gedwongen inactiviteit, veroorzaakt door een operatie aan de liesslagader.

De eerste etappe was de makkelijkste. Met name in het begin was het vrij snel, een beetje op en af door de bossen. Pas in de tweede helft van de koers kwam er een paar lastige klimmen. Het was wel extreem warm en benauwd. Toen de beteren versnelden op een lastige klim probeerde ik mee te gaan, maar bij deze actie blies ik me helemaal op. Ik was duidelijk over mijn toeren gegaan en de laatste twintig kilometer waren dan ook niet best. Als negende kwam ik aan de finish, een minuutje later gevolgd door Bart. Normaal is Bart wat beter dan mij in dit werk, maar aangezien hij terugkomt van zijn blessure heeft hij nog wat weken nodig om weer op zijn niveau te komen. Deze vijfdaagse is hier ideaal voor.

Toen we de volgende dag ’s morgens naar buiten keken was de weg verrassend genoeg nat en regende het licht. Ik had net de dag ervoor lopen verkondigen dat ik slecht tegen de warmte kan, dus nu moest ik het maar laten zien, haha. In het begin had ik het nog best lastig, het tempo werd meteen flink opgevoerd door de Duitse marathonteams, zoals het Vaude en Merida Multivan team. Gaandeweg werden de benen beter en kwam ik beter in de wedstrijd. Halverwege de race waren we met circa vijftien man over. Bart volgde steeds op korte afstand. De steile beklimmingen volgden elkaar snel op, er moest hier en daar hele stukken gelopen worden. Dit was echt afzien, omdat het zo steil was dat van gewoon lopen geen sprake kon zijn. Het was meer met je fiets naar boven klauteren. 

De kopgroep dunde steeds verder uit, tot we nog maar met vier man waren. Met nog een lange beklimming te gaan, gevolgd door wat korte op het einde moest ik mijn eigen tempo rijden. Uiteindelijk kwam ik als vierde binnen. Een uitslag waar ik denk ik wel tevreden mee mocht zijn. Bart kwam ook in een goed tempo binnen op een zevende plek.

Op dag drie waren de benen ’s morgens al goed verzuurd van de voorgaande dagen. Het was weer bloedheet en vanuit het vertrek werd er wel hard gereden. Na een kort klimmetje kregen we een lange afdaling, meteen gevolgd door een hele lastige klim die van driehonderd naar negenhonderd meter ging, met veel hele steile stukken die lopen weer noodzakelijk maakten. Op deze ‘muren’ moet ik altijd wat toegeven op de eersten; het lukt me nog niet echt om hierin een goed ritme te vinden en goede grip te houden. Toen we boven kwamen lag ik 1.40 minuut achter op de drie koplopers. Hierachter ontstond een groep van twaalf man. Hierna volgden er nog wel enkele zware heuvels, maar allang niet meer te vergelijken met de eerste.

Ik begon me net wat beter te voelen totdat ik lek reed in de klim. Het verwisselen van een bandje moet je zelf doen, en dat kost natuurlijk veel tijd. Ondertussen kwam Bart mij achterop en samen hebben we de band verwisseld. Samen zijn we verder gereden aan goede tempo. Aangezien de betere uitslagen niet meer haalbaar waren, had het geen zin om nog alles uit de kast te halen. De beklimmingen in de laastste tien kilometer deden voldoende pijn; dus al met al was het weer een geslaagde trainingsdag. Uiteindelijk werd ik elfde en Bart veertiende. 
Wordt wellicht vervolgd. Eerst rusten.

   

Reacties