Thijs van Amerongen vormt komende winter met de Belg Bart Aernouts de tweemansformatie van AA Drink op crossgebied. Als voorbereiding trok Thijs met zijn Vlaamse kompaan naar Duitsland voor een even zinvolle als inspannende trainingstrip: de Trans Schwarzwald. Oftewel beuken op een mountainbike, altijd goed voor het duurvermogen. Deel 2 en slot.
De laatste twee etappes waren warm.. Héél warm! Ook etappe vier bleek wederom erg pittig, al was hij met zijn 68 kilometer wel de kortste, maar de vermoeidheid had zich inmiddels behoorlijk opgestapeld en dan vanuit het vertrek een flinke berg op rijden is altijd lastig. Toen we eenmaal op een plateau kwamen, begonnen de benen langzaam beter te worden. Na een afdaling volgden er nog enkele pittige beklimmingen. De benen reageerden nog niet helemaal zoals ik hoopte; het was daarom flink afzien in de warme bossen en weiden. De route was wederom erg mooi, veel afwisseling in Schrotter (grind) wegen, single track bospaden en af en toe een stuk asfalt er tussen. Bij het boven komen op een top werd je geregeld getrakteerd op een mooi uitzicht. Ploegmaat Bart Aernouts reed deze etappe op een goed tempo uit, zonder zich te forceren. Het gevoel werd steeds beter bij hem: een goed teken, op weg naar het crossseizoen!
De laatste etappe startte om 9.00 uur. Normaal is het dan nog lekker fris, maar vandaag zou het 37 graden worden en zelfs op dit tijdstip was het al bloedheet. Direct vanuit het vertrek kregen we een lange beklimming in drie trapjes van driehonderd naar 1100 voorgeschoteld. Het tempo vloog onmiddellijk de hoogte in, reden voor mij om na enkele kilometers mijn eigen tempo te pakken. Hierdoor raakte ik natuurlijk het contact kwijt met de eerste groep, en gaandeweg kwam ik ook steeds meer alleen te zitten. Naarmate de rit vorderde, pikte ik steeds renners op di e door het spreekwoordelijke ijs zakten, en zo kon ik steeds met die mannen een tijdje samen rijden. De koplopers zag ik deze laatste dag dan ook niet meer terug. Geen probleem: ik denk dat het wijs was m”n eigen koers te ‘varen’. De winter is onze doelstelling! De laatste twintig van de honderd kilometer waren echt lastig door de verzengende hitte en de zware beklimmingen. Volledig kapot maar erg voldaan kwam ik binnen in Pforzheim. Bart volgde even later. Ook hij had het erg warm gehad, maar beiden waren we content dat we met deze koers weer een stapje in de goede richting hadden gedaan. Zo langzamerhand schakelen we in gedachten alweer over naar het metier waarin we de concurrentie de komende maanden hopen te verrassen. En onszelf uiteraard…