Op weg naar huis dromen van Zwolle
Leontien blikt terug op Ladies Ride
Dromen van mijn eigen Ladies Rides, het is me nog niet gebeurd. Geloof ik. Maar ik houd er langzamerhand rekening mee dat ik op een goede morgen thuis in m’n eigen bedje wakker schiet en meen dat ik het gejoel, gejuich en gezang van feestvierende vrouwen hoor.
Ik zal eerlijk zijn: na de derde editie in Zwolle, het zoveelste hoogtepunt in de reeks van mijn fietsevenementen, ben ik onderweg naar huis een beetje in slaap gesukkeld. Precies zoals een van onze medewerkers die halverwege de dag een rustig plekje vond om een uiltje te knappen. Net zoals bij hem kwam in mijn geval de vermoeidheid van een dag die al vroeg begon, er aan het begin van de avond uit.
En ik vond het helemaal niet zo vervelend dat mijn vent even een uurtje de aandacht op de weg moest richten, terwijl ik weg mijmerde en zo weer stiekem in gedachten in het Vechtdal belandde.
Wat blijft het toch genieten in dat Overijsselse land. Het zal best verbeelding zijn, maar ik geloof elke keer opnieuw dat de omgeving alle deelneemsters nog een paar procent extra blijer maakt. Wie ik ook tegenkwam, voor, na en tijdens het fietsen, ik zag louter en alleen vrolijke koppies om me heen. HEERLIJK gewoon. Ik zeg het vaak, maar aan deze herhaling van woorden ergert geen mens zich: hier doen we het toch voor met z’n allen. Een dag lang gezelligheid, inspanning en ontspanning, met zoveel vrouwen onder elkaar. Ik krijg er geen genoeg van, laat dat duidelijk zijn.
En wat is er dan leuker op een autostoel naar dromenland af te glijden en alles de revue nog eens te laten passeren. Want dat is het mooie: wat je hebt beleefd, wordt in dat onderbewustzijn weer springlevend. De ontmoeting met de mensen van de Nije stichting, emotievol en bijzonder… de slotkilometers in het gezelschap van KOOS, de kinderopvangorganisatie in Salland, ik genoot ervan terwijl ik de trappers rond draaide. En opnieuw toen Michael het land door scheurde, en ik in die andere wereld verkeerde, haha!
Volgende maand, op 20 september, doen we Den Bosch weer aan, voor de laatste Ladies Ride dit jaar. Da’s nog best lang. Ik dood de tijd wel…met wat dromen.
Reacties
Ook ik droom nog wat na, na wederom een geweldige fietstocht. Vorig jaar de eerste keer in Den Bosch en dit keer een 'thuiswedstrijd'.
Een bijzonder mooie route gefietst en op plekken gekomen waar ik toch echt nog niet geweest was! 35 kilometer gefietst, om 14.15 uur al binnen en vervolgens op een terrasje onder genot van een rosebiertje alle binnenkomende dames, samen met mn ouders, oom en tante en een aantal vrienden, flink toegejuichd! Zo ook Leontien binnengehaald! Erg mooi om elke vrouw eerst ernstig te zien kijken en vervolgens stuk voor stuk te zien glimlachen wanneer ze ons hoorden en zagen juichen! Een eigen gecreeerde 'Via-Gladiola'! Wel jammer dat de andere mensen naast ons op t terras en aan de overkant niet te porren waren om mee te juichen.....maar ja wij hadden wel lol!
Wellicht tot volgend jaar!
Alette, 12 augustus 2009
Ook ik droom nog wat na, met 35 allochtone vrouwen op de fiets. Wat 3 jaar geleden begon met 12 vouwen is uitgegroeid tot een flinke groep. Elk jaar komt Leontien in het voorjaar naar Zwolle om de vrouwen op te peppen en steeds meer vrouwen worden dan enthousiast. Ik ben onnoemlijk trots op de vrouwen die pas 3 jaar geleden hebben leren fietsen en het toch maar doen, soms met lange rokken en hoofddoek rijden ze elk jaar beter. Vrouwen die jarenlang in een isolement zaten, vrouwen die lijden aan oorlogstrauma's, vrouwen die soms de Nederlandse taal nog niet machtig zijn en ook vrouwen de al wat ouder zijn en soms met overgewicht. Allen vinden in het rijden van de tocht veel plezier maar ook een stukje eigenwaarde terug. "Dit heb ik toch maar mooi gedaan", hoorde ik een vrouw zeggen.
Leontien hierbij vast de uitnodiging voor volgend jaar want zonder jouw oppepper in het het voorjaar is het voor "TRAVERS Welzijn" veel moeilijker om vrouwen in beweging te krijgen.
Petra Staas, 12 augustus 2009
Ik zakte gisteravond met het hoofd in het kussen en was gelijk vertrokken....in mijn dromen heb ik de tocht nog wel tig keer herhaald. Ben zo trots dat we het gehaald hebben en dankbaar dat we dat hebben kunnen doen. Soms denk ik zelfs dat ik alles gedroomd heb en nog wakker moet worden.
Een half jaar geleden konden we de trap nog niet op, dankzij het Nije vitaal plan zijn we gaan bewegen en dankzij een gulle gift van een lieve dame konden we gaan fietsen...en fietsen dat hebben we ....meer dan 65 km!! Ik voel spieren waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden...krijg lieve dankbare berichtjes van lotgenoten....het voelt inderdaad als een droom. We blijven fietsen Leontien en ik hoop dat er nog heel veel vrouwen opnieuw hun kracht kunnen vinden samen met de Nije op jouw fietsen. En als je een roze golf voorbij ziet fietsen met allemaal powervrouwen....dan is het geen droom, maar allemaal vrouwen die weer zin hebben gekregen in het Leven!
Ik val in herhaling maar bedanken kun je ook niet vaak genoeg hè?? BEDANKT!!
En nu hoop ik door te fietsen naar mijn grootste droom....een inloophuis met herstel- en wellness centrum, voor iedereen die kanker heeft (gehad) met een mooie schuur waarin we 20 prachtige fietsen kunnen plaasten ;-).......het zal nog even duren, maar een mens mag blijven dromen nietwaar?
tot gauw,
x
debby
debby, 10 augustus 2009