Souvenir: 'n 'onmogelijk' record in Mexico

1 oktober 2009

1 oktober. In de wielercarrière van Leontien was dit een heel bijzondere dag. Aan de andere kant van de wereld, om precies te zijn op een tamelijk verwaarloosde betonnen wielerbaan in Mexico ‘scheurde’ ze in 2003 naar de enige nog ontbrekende prijs. Of prijs, ’n beter woord is prestatie. Een ongelooflijke prestatie die nu, zes jaar na dato, nog altijd niet is verbeterd. Het werelduurrecord op de fiets.

Een uur lang jezelf zo verschrikkelijk veel pijn doen. Tja, daar moet je al behoorlijk wat doorzettingsvermogen voor aan de dag leggen. En dan nog is er wel enig talent gewenst in een discipline van de wielersport waaraan weinigen zich überhaupt wagen. Rondjes rijden, zoveel mogelijk rondjes rijden binnen zestig minuten.

En zeker als het om een wereldrecord gaat, doe je dat niet even op een verloren middag. Dat wist Leontien ook na de eerste poging die ze deed in 2001. Het tijdstip leek goed, totdat een dag voor de aanval op het record de wereld in vuur en vlam kwam te staan door de aanslagen in de Verenigde Staten (11 september). Die brachten ook onze wielerdiva in verwarring en ontnamen haar de lust nog echt haar best te doen. De maandenlange voorbereiding was voor niets geweest; en toch bleef de droom voortleven.

Er kwám een nieuwe aanloop. 2003 stond volledig in het teken van de recordrace. Plaats van handeling: de Olympische wielerpiste van Mexico-stad. Op weg daarheen doemden nog vele onverwachte obstakels op, maar Leontien deed wat ze van zichzelf verwachtte: ze verpulverde de 45,094 kilometer die haar grote rivale Jeannie Longo ooit de boeken in fietste.

En nu, op 1 oktober 2009, staat de afstand die ‘Tinus’ aflegde, nog als een huis: 46.065 kilometer. Best iets om weer eens bij stil te staan. Of opnieuw te beleven in het boek ’46,06511 km. De kroon op mijn carrière!’

Dit historische document, waarin oud-voorzitter van NOC*NSF Erica Terpstra het voorwoord schreef, is via de webshop te verkrijgen.

Reacties

Reactie toevoegen