‘Niet alleen zielenpoten krijgen anorexia’

Met hockeydoelvrouw Eefje vanavond bij Holland Sport

Vorig jaar werd mij gevraagd bij een jong meisje op bezoek te gaan. Ze was ernstig ziek en lag in het ziekenhuis. Zoals zoveel jonge meiden was ze het slachtoffer van anorexia, een slopende eetstoornis. In het ziekenhuis trof ik geen zielig meisje, maar Eefje Kimmel, een trotse topsporter, voor wie het allemaal toch te veel was geworden. (ma 19 oktober 2009, 20:30 uur)

Na mijn bezoek hebben we contact gehouden en gelukkig is ze er weer helemaal bovenop. De redactie van het programma Holland Sport vond dit zo’n bijzonder verhaal dat ze Eef en mij hebben uitgenodigd om vanavond in de uitzending over anorexia en de desastreuze effecten ervan te vertellen. Allemaal kijken dus vanavond om 20:30 op Nederland 3!

Het verhaal van Eef stond al eerder in de editiekrant Leontien Ladies Ride Zwolle en kun je hier nogmaals lezen:

Eefje Kimmel is zichzelf weer de baas 

‘Dit gevecht had ik niet willen missen’

Dat anorexia een ziekte is die werkelijk iedereen kan overkomen, bewijst het verhaal van Eefje kimmel. De Amsterdamse is een prachtige meid uit een keurig gezin met een lonkende topsportcarrière bij hockeyhoofdklasser Pinoké. Toch ging het mis met de zeventienjarige scholiere en leken al haar toekomstdromen vervlogen. Ze belandde een jaar geleden namelijk door deze slopende ziekte op intensive care, waar zelfs voor haar leven werd gevreesd. Gelukkig zag Eefje op tijd het licht. ‘Toen de artsen vroegen of mijn ouders onmiddellijk naar het ziekenhuis konden komen, ging er pas een lampje branden.’

Wie Eefje spreekt, zou niet denken dat ze nog pas een jaartje mag brommerrijden. Ze klinkt en oogt volwassen en levenswijs, maar vooral rationeel. Niet zo gek, want ze heeft op jonge leeftijd al het nodige doorstaan. ‘Ik ben snel volwassen geworden, dat klopt’, zegt de blonde scholiere. ‘Daardoor kan ik nu wel zaken beter relativeren en geniet ik ook meer van het leven.’ Eefje is nog steeds herstellende van anorexia, de ziekte die al zoveel jonge meiden letterlijk heeft gesloopt. Het ziektebeeld ontstond twee jaar geleden en werd gevoed door voortdurende pesterijen op haar school. ‘Doordat ik uit een goed milieu kom, heb ik al vrij snel een dure kledingsmaak ontwikkeld. Ik wil er simpelweg graag trendy bijlopen. Op school werd ik als ‘verwend nest’ daarom steevast getreiterd en soms zelfs bedreigd. Daarnaast werden er opmerkingen over mijn figuur gemaakt. Op een gegeven moment ga je die kritiek ook geloven. Dan stond ik voor de spiegel en dacht: ‘tja, er mogen inderdaad wel een paar pondjes af.’’ In de hoop als slanke den wel goed in de groep te vallen, ging Eefje steeds minder eten. Het werd een obsessie. ‘Omdat ik natuurlijk ook hockeyster ben, was het gewichtsverlies eigenlijk een ‘dubbele overwinning’. Het leek wel alsof mijn gedachten werden overgenomen en had zelf totaal geen controle meer. Een stemmetje in mijn hoofd bleef maar pushen om gewicht te verliezen. Naarmate ik dunner werd, leek het alsof dat stemmetje mij nog strenger toesprak en steeds meer nieuwe regeltjes verzon.’

Dat Eefje steeds magerder werd, viel ook haar hockeytrainer op. De Amsterdamse was namelijk een talentvolle keepster in het juniorenteam van Pinoké. Tijdens een trainingsweek viel ze uiteindelijk toch door de mand en greep haar coach in. Hij merkte dat Eefje vrijwel niets at en na het diner direct weg sprintte om het beetje voedsel dat ze tot zich had genomen te ‘lozen’. ‘Hij gooide op een dag mijn fiets in de achterbak van zijn auto en reed met me naar mijn ouders. ‘Dat was niet eenvoudig, want je weet dat je hele ‘vertrouwde’ leventje op zijn kop gaat. Ik had donders goed in de gaten dat ik in een medisch traject zou belandden en veel moest gaan opgeven, waaronder mijn hockey. Het werd inderdaad een pittige confrontatie, want als anorexia- patiënte probeer je de ziekte juist voor je omgeving te verbergen. En geloof me; daar word je na verloop van tijd heel goed in.’ De ouders van Eefje schrokken natuurlijk enorm van het confronterende verhaal, maar hadden al langer een vermoeden. Ze stuurden hun dochter dan ook vrijwel direct voor behandeling naar specialisten. ‘Maar dat hielp eigenlijk niets’, zegt Eefje terugkijkend op deze zwarte periode. ‘Ik bleef mijzelf te dik vinden en vond allerlei manieren om –ondanks dat na maaltijden de wc’s op slot zaten op de dagbehandeling- mijn eten uit te spugen. Anorexia-patiënten zijn daarin uiterst creatief, kan ik je verzekeren.’

Eefje takelde zienderogen af tot ze op een dag instortte. Haar hele lichaam begon plotseling te tintelen en verlamde uiteindelijk. Door het tekort aan kalium in haar bloed, kon haar hart het zelfs ieder moment begeven. ‘Ik belandde op de intensive care en de artsen waren negatief gestemd over mijn herstel. Daardoor kwam ineens het besef: ‘Is dit het nu allemaal waard?’ Pas toen de artsen vroegen of mijn ouders onmiddellijk naar het ziekenhuis konden komen, ging er een lampje branden.’ Vlak voor de opname van zijn dochter was de vader van Eefje, via een vriend, toevallig in contact gekomen met Leontien. De oud-renster had aangeboden om met haar te praten en in november vorig jaar was het dan ook letterlijk ‘nu of nooit’. ‘In die periode wilde ik niemand zien. Ook mijn ouders niet, want ik schaamde me en wist maar al te goed hoeveel verdriet ik hen aandeed. Hoewel niemand echt tot me door kon dringen, wilde ik Leontien wel ontmoeten. Ik had het gevoel dat zij, als ex-sporter, mij misschien begreep. Dat gaf eigenlijk direct een klik.’

De olympisch kampioene bezocht Eefje in het ziekenhuis en de twee praatten uren over de nietsontziende ziekte, maar ook de sportwereld en bijbehorende verwachtingspatronen. Het bleef echter niet bij deze ene praatsessie. Geheel tegen de verwachting van Eefje in, hield Leontien hierna voortdurend contact. ‘Ik dacht aanvankelijk: het was gezellig, maar die zie ik nooit meer na vandaag. Ze bleef echter bellen om te vragen hoe het met me ging. Leontien gaf me in die herstelperiode moed en nodigde mij veelvuldig uit om verschillende leuke te doen.’ Langzaam krabbelde Eefje vervolgens uit haar donkere hel en beetje bij beetje keerde ze terug naar haar normale levensstijl. ‘Ik ging weer van dingen genieten en ook de hockeywereld, die ik heel erg miste, was in die dagen een stimulans om weer helemaal gezond te worden.’ Hoewel het herstel langzaam verliep en Eefje regelmatig terugviel, kreeg ze weer zelfvertrouwen en verloor het ‘stemmetje’ zijn kracht. Ze begon weer met sporten en reed –natuurlijk op uitnodiging van Leontien- mee tijdens Leontien Ladies Ride in Rotterdam en Amsterdam. ‘Ik voel me nu weer in balans, maar er is nog een lange weg te gaan. Inmiddels kan ik mezelf weer op foto’s bekijken en denken: ‘ik zie er best goed uit.’ De spiegel is nog steeds een ander verhaal en ook als ik een spijkerbroek pas, denk ik nog weleens: ‘wat een dikke kont.’’

Eefje weet dat anorexia haar nooit helemaal zal loslaten en is dan ook op haar hoede voor een terugval. Ze spreekt nog driemaal per week met een psychiater en moet leren de ziekte een plaatsje te geven, want voor verbannen lijkt uitgesloten. ‘Ik zal de littekens altijd blijven dragen, maar moet er mee leren leven. Het is vooral belangrijk om zelf de controle te houden en me te richten op andere zaken in het leven, want als anorexia- patiënt ben je gevoelloos en asociaal bezig. Ik vind het nu weer leuk om mijn sociale leven op te pakken. Afspreken met vriendinnen en een glaasje drinken, zonder me daarover schuldig te voelen. Wanneer je voor je gevoel de dood hebt zien naderen, bekijk je het leven wel in een ander perspectief.’ Eefje is inmiddels ook weer terug op het hockeyveld en na een goed gesprek met haar coaches als reservekeepster zelfs toegevoegd aan Dames 1 van Pinoké. ‘Heel spannend, want ik heb nog nooit in het eerste team gespeeld, laat staan in de hoofdklasse. Ik ben ook het smurfje van de groep, want eigenlijk ben ik nog steeds junior, ha ha. Ik heb er in ieder geval veel zin in. Hockey was in mijn slechtste periode al de stimulans om te knokken en zal altijd een drijfveer blijven.’     

Eefje is het beste bewijs dat een fenomeen als anorexia iedereen kan overkomen. Een leuke en sportieve meid met een goed verstand kan net zo goed slachtoffer worden van deze ziekte als ieder ander. ‘Hoewel het enorm moeilijk is, dat weet ik uit ervaring, moet je vooral blijven praten’, luidt dan ook haar devies aan lotgenootjes. ‘Met anderen over je probleem spreken, voelt als een soort verraad aan je ziekte. Maar wanneer je het voor jezelf houdt, zak je steeds dieper weg. Stel daarnaast doelen voor jezelf. In mijn geval was dat hockey. Ik moest en zou terug op dat veld en dat is nu gelukt. Iedere overwinning is er een, moet je maar denken. Het grote genieten van het leven moet nu beginnen voor mij, want uit ieder gevecht kom je namelijk sterker terug, denk ik. Het klinkt misschien raar, maar doordat ik de strijd heb moeten voeren met mijn ziekte, geniet ik nu veel meer van de kleine ‘gelukjes’ in het leven. Als het speelschema het toelaat, rijd ik bijvoorbeeld weer lekker mee tijdens Leontien Ladies Ride in Zwolle. Heerlijk toch? Nee geloof me, dit gevecht had ik niet willen missen!’

Reacties

Reactie toevoegen