Killing Heidi

Nee, er zit maar een klein pisbeetje in de beschimmelde fles. Momenten dat je denkt: waarom doe ik dit eigenlijk? Ik val toch wel weer terug na een tijdje en dan begint het circus weer opnieuw. Het grappige, of eerder bloedirritante, is dat je totaal niet weet wanneer je een dip krijgt en je ruiterlijke standvastigheid plotseling geen hol meer waard is.

Het overvalt je als een ferme paniekaanval, tobbers en doemdenkers onder ons weten precies wat ik bedoel, en laat je even niet meer los. Je wordt boos op een hoestende partner, irriteert je kapot aan iemand die in de supermarkt met zijn kar midden in het gangpad op het gemak gaat bellen, of een kind dat op het voetpad fietst. Ze moeten er allen aan geloven en ik zeg precies wat ik ervan vind. Tenminste, dat mompel ik. Echte mopperpotten spreken zich namelijk nooit volmondig uit en gooien er liever een schimp uit wanneer ze al een meter of tien buiten het gehoorveld lopen.

Afijn, nu heb ik dus zo’n periode. Of, als ik helemaal eerlijk ben, heb ik deze net achter de rug. Want wanneer ik overal van baal, ga ik zeker niet een focking blog schrijven. Ik ben er dus inmiddels overheen en dat komt mede door de weegschaal, die mij vanmorgen een vrij attent en uiterst gewaardeerd complimentje gaf. ‘135,6 kilo meneer Den Braber, uitstekend gedaan!’ ‘Dank u’, zei ik nog voor ik me aankleedde en stiekem toch wel heel trots de trap op stiefelde. In tweeënhalve week ben ik dus al meer dan acht kilo kwijt en dat is meer dan een naar omstandigheden goed resultaat.

De voornaamste reden dat ik echter van mijn pestbui af ben gekomen, komt door jarenlange ervaring met stress, spanning en andere ellende. Het vervelendste van een nare gemoedsrust, die al dan niet wordt gevoed door een spartaans dieet, is dat je niet van dingen kunt en wilt genieten. Eigenlijk loopt alles namelijk erg goed. Oké, ik kreeg tijdens een interview niet de zanger, maar de toetsenist (waar ik erg over de zeik van was), maar verder was heb ik best een leuke week. Waarom al die stress dan, hoor ik u denken. Ligt het dan puur aan het afvallen en weinige eten? Nee, waarschijnlijk niet. Het heeft vooral te maken met een te grote stressmaat, die ik veel te lang vol laat druppelen. Wanneer deze dan ‘overstroomt’ is er meer nodig dan een zakdoekje om de waterschade op te nemen.

Als sporter speelde mij dit al parten en nu in het ‘gewone’ leven speelt het absoluut weer een rol. Sommige mensen noemen het Paradise Syndroom. De gedachte dat er wel iets fout moet gaan, als alles gesmeerd loopt. Gelukkig heb ik in de loop der jaren, vooral door de fenomenale sportpsychologe Loes de Ridder, geleerd om daarmee om te gaan en altijd terug te keren naar de basis. In mijn geval is dit nu ‘gezond en fit’ worden. Als wielrenner was dit: de benen laten rondgaan zonder spanning en een zijn met de fiets. Voelen wat je doet en weten waarom je er ooit mee bent begonnen.

Tijdens de Olympische Spelen van Sydney heeft dit tien jaar geleden mijn vege lijf gered. Ik was bloednerveus en had daardoor de spanning mijn lichaam laten overnemen. Een uur voor de wedstrijd was ik aan het inrijden en mijn benen voelden stram. Ik draaide ‘vierkant’ en het ademen ging door de borst, inplaats van door de buik. Plotseling viel mij een liedje op dat uit de stadionspeakers van het velodrome klonk. Het was de Australische groep Killing Heidi. Niemand in het Westerlijk halfrond heeft waarschijnlijk ooit van dit bandje gehoord, maar ik had ze al eens zien spelen op de Big Day Out en was –in die dagen- best een beetje fan. Het nummer was Weir, hun grootste hit en de op zich niet bijster originele tekst kwam plotseling heel duidelijk bij mij binnen. ‘Will you make it in the end? Through all the twists and bends, will you fulfill your dreams? Not as easy as it seems.’

Het bleek een godsgeschenk, want plots besefte ik wat er gebeurde en hoe ik dit kon stoppen. Ik liet toch niet drie jaar voorbereiden en keihard trainen verknallen door mijn eigen negatieve emoties? Ik concentreerde me op de tubes die over de rollen gleden en liet de benen ‘vallen’. Precies zoals Loes altijd gezegd had. Onze ploeg reed uiteindelijk een nationaal record, we behaalden een olympisch diploma en ik was een motor in de ploeg. Je geest is sterk, maar degene die dit fenomenale besturingssysteem controleert is slimmer en kan het brein eenvoudig op het verkeerde been zetten. De les die ik daar in Australië leerde heb ik de rest van mijn leven in de praktijk proberen brengen. Niet altijd met succes, maar deze week werkte het truukje wederom. ‘Not as easy as it seems’, dat klopt. Maar ook nu laat mijn lichaam zich niet kloppen door de geest. Een filosofie ontdekt en beproefd aan de andere kant van de wereld. I WILL make it in the end. Thanks Killing Heidi, wherever you are.

   

Reacties