Sur place sur l'Alpe d'Huez
door: Wim Amels
In 1989 ontmoette ik Leontien in de Tour de Féminin. Als debutante maakte zij kennis met het hooggebergte. De Boekelse was een stevige meid, zoals in die tijd veel wielrensters. In de Franse Ronde kwam ‘Tinus’ al snel tot de vaststelling, dat zij té zwaar was om met succes een gooi te doen naar de hoogste eer. "Ik zal wat kilootjes moeten afvallen", bekende ze.
Twee jaar later en vele kilo’s lichter keerde Van Moorsel terug in de Tour. Het werd een tweestrijd tussen twee rivales. Vanaf de eerste dag vochten Jeanny Longo en Leontien om iedere seconde. In de tijdritten was de Française een fractie sneller dan de Nederlandse, die in de bergritten de beste was. Vlak voor de laatste twee Alpenritten veroverde Van Moorsel de gele trui.
In Boekel volgden de supporters de Tour vooral via de krant. Beelden waren er op de Nederlandse televisie niet te zien en van Internet had nog niemand gehoord. De supportersclub organiseerde daarom een busreis naar de Franse Alpen om hun favoriete aan te moedigen. Vlak voor het beslissende weekend besloot ik om met deze bus mee te reizen naar Frankrijk. Als freelance journalist moet je wel eens een gokje wagen en ik besefte, dat een eventuele Tourzege van Leontien van Moorsel een stuk wielerhistorie zou zijn. Ik zou geen spijt krijgen van dit besluit.
Met een voorsprong van 7 seconden begon Van Moorsel aan de voorlaatste etappe. In de rit over de Col du Lautaret en de Col de Vaujany bestookten de Franse wielrensters de Nederlandse onophoudelijk. “De joekel van Boekel” hield stand en kreeg vleugels van de aanmoedigingen van haar supporters. In de sprint reed ze Longo uit het wiel, waardoor ze haar voorsprong vergrootte naar 9 seconden. De tactiek voor de slotrit naar Alpe d'Huez was simpel. Van Moorsel moest Longo als een schaduw volgen. De ervaren Française leidde de beklimming, maar ‘Tinus’ gaf geen krimp. Omdat de Nederlandse geen meter aan de leiding reed, probeerde Longo tot viermaal toe Van Moorsel met een sur place uit haar evenwicht te brengen en de leiding op te dringen. Van Moorsel bleef er koel onder en kneep ook in de remmen. Wij volgden dat unieke tafereel op de Franse televisie. Het tweetal bleef toch voorop en pas in de laatste meters sprintte de gele truidraagster uit het wiel van Longo naar de ritzege. Leontien van Moorsel kreeg bij de huldiging de ene leiderstrui na de andere over het hoofd getrokken, terwijl Jeanny Longo geïrriteerd stond te wachten. Toen de Française eindelijk op het podium werd geroepen, gunde zij haar Nederlandse rivale geen blik waardig. Een felicitatie kon er helemaal niet meer vanaf. Vanaf dat moment had ik een hekel aan Longo.