Blaak en Bosman springen op podium!

Klik hier voor een kort beeldverslag 

“Yes, yes, yes!” Nooit geweten dat Leontien ook zonder trampoline uit stand gemakkelijk tot anderhalve meter van de grond kan omhoog springen. Het is een hoogstandje op het gras van Megaland in Landgraaf dat tegelijkertijd tot stand komt met de mededeling van de speaker dat Andrea Bosman op het Nederlands kampioenschap beslag heeft weten te leggen op de derde plaats. Een extraatje op de toch al geweldige ontknoping van de titelstrijd die Marianne Vos (DSB) weliswaar opnieuw wint, maar waarbij Chantal Blaak met zilver een niet minder imponerende prestatie aflevert.

Twee medailles op drie: het succes valt de laatste weken met bakken uit de lucht, en zelfs de ‘geestelijke vader en moeder’ van Leontien.nl zijn er een beetje beduusd van. “Hier kun je toch niet van dromen, laat staan op hopen”, mompelt een stralende Leontien, terwijl ze voor de zekerheid even een vinger op de pols legt. “Hier, voel maar, mijn hartslag begint nu pas weer te zakken. Wat een spanning zeg, als je zo aan de kant staat. Vandaag kon ik er eindelijk eens bij zijn; de voorbije twee jaar had ik steeds zakelijke verplichtingen. En dan ben je erbij, en gebeurt dit…”

“Ja, dit is heel best”, roept een van oor tot oor grijnzende Michael Zijlaard. “Tegen Vosje is niet veel te beginnen, laten we daar eerlijk over zijn. Maar ik ben meer dan tevreden dat we nog tegenstand hebben kunnen bieden. Marianne heeft er in de finale echt voor moeten rijden.”
Vos is de terechte kampioene. Op de licht hellende Kleekampsweg is ze ruim twee ronden van het einde weggesprongen. Iedereen in het op dat moment al uitgedunde peloton heeft het zien gebeuren, maar geen vrouw is bij machte geweest te reageren. Andrea: “Chantal probeerde te springen, maar dat lukte niet. Toen versnelde Chantal Beltman, zonder resultaat en uiteindelijk heb ik een poging gewaagd.”

Te laat, constateert Michael, wanneer hij de uitleg hoort. “Zodra Vos haar kont licht, moet je erbij zijn. Zit je niet in haar wiel, dan ben je gezien. Nooit twijfelen, durven kiezen, daar gaat het om”, zegt hij, en Andrea knikt begrijpend.
Dat Chantal naderhand heeft getracht alsnog naar Vos toe te fietsen, is bewonderenswaardig. Heel even leek het erop dat ze het gaatje kon dichten – twaalf seconden achterstand werden er acht, maar al snel groeide de marge weer tot vijftien. “Als je tegen Vos rijdt, weet je dat het lastig is”, erkent de jonge Zuidlandse. “Vervolgens heb ik de anderen laten terugkeren in de hoop dat we samen de kloof zouden kunnen dichten. Maar kennelijk vond iedereen dat Leontien.nl het werk moest doen en daarom ben ik opnieuw gedemarreerd.” En de andere meiden van Leontien.nl hebben haar vlucht naar behoren weten te beschermen.

Vos is een onhaalbare prooi gebleken, de tweede plaats niet. “Aan de finish hoorde ik iemand zeggen dat als je wint, niet moe bent. Nou, wanneer je tweede wordt, ben je volgens mij dubbel zo kapot. Ik heb me na de huldiging helemaal leeg gekotst van vermoeidheid.” Tegen Andrea: "Ik stond nog uit te hijgen, toen ik door de luidsprekers hoorde dat jij de sprint van het peloton had gewonnen. Nee, dit kan niet waar zijn, dacht ik gelijk, want er zaten nog genoeg snelle meiden bij." "Ja, dat weet ik", antwoordt Andrea. "Ik ben van heel ver aangegaan, zodat ik niet ingesloten zou raken. Dat pakte prima uit. Achter me hoorde ik verschillende keren gevloek van anderen die er niet meer langs konden, haha."
“Meiden, ik ben megatrots op jullie”, zo complimenteert Leontien haar twee medaillewinnaressen. “Chantal, die tweede plaats is schitterend. Moet je eens zien waar je over drie jaar staat. Dan ben je 22, net als Vos nu is. Gewoon elk jaar een stap vooruit zetten. Dan komt het helemaal goed.”

 

   

Reacties