Al een paar weken roept trainer-coach Jan Eise Kromkamp dat hij niet van plan is het marathonseizoen met Leontien.nl af te sluiten zonder een overwinning. Vandaag lag de winst voor het grijpen in het criterium op de Weissensee, maar een kleine tactische dwaling van Heleen van Vliet gooide roet in het eten. Schrale troost: een tweede plek voor Lillian.
Rondjes om de kerk in de wielersport, rondjes op het ijs in Oostenrijk: het zijn beide criteriums waarbij het publiek zich kan vergapen aan de helden. Zo ook op de Weissensee waar honderden toerschaatsers (die morgen aan hun tocht van 200 km beginnen) vandaag de verrichtingen van het vrouwen- en mannenpeloton volgden en twee races te zien kregen die het bekijken meer dan waard waren.
Het was de dag waarop Leontien.nl de eerste zege van het seizoen had kunnen behalen. Hoewel de drie starters van de roze brigade (Marianne van Leeuwen spaarde zich voor de 200 km van zaterdag) van Jan Eise alleen hoefden mee te rijden, waren de meiden toch bijzonder actief. Met name Lillian van Haaster maakte werk van het ‘feestnummer’ door bij vrijwel elke tussensprint waarbij er premies op het spel stonden mee te knokken om de envelopjes met inhoud.
Net over de helft van de koers reageerde ze attent op een uitval van Yvonne Spigt (Viks) en met nog een rijdster (Janneke Ensing) bouwde ze aan een mooie voorsprong op het peloton dat geen aanstalten meer maakte nog een serieuze achtervolging op touw te zetten. Rijdsters van Viks en Leontien.nl controleerden de vlucht en lieten niemand meer naar het leidende trio schaatsen.
Totdat Heleen van Vliet de speaker hoorde roepen dat er weer een premiespurt aankwam. Ze dacht geen tel na, versnelde en vloog met de rest van de vrouwen in haar rug naar de drie vooraan. Jan Eise wist niet wat-ie zag en riep Heleen tot de orde. ‘Wat ben jij nu aan het doen?’ Die minderde vaart, maar het leed was al geschied.
De demarrage betekende het einde van de vlucht. Het peloton rekende Lillian en haar kompanen in, waarna een massasprint onvermijdelijk werd. Mariska Huisman (Viks) deed een geslaagde greep naar de eerste prijs, net voor…Lillian.
Laatstgenoemde had niet in de gaten gehad dat Heleen in feite haar kans op de dagprijs om zeep had geholpen. En de lange Leidschendamse verbouwereerd: “Ik hoorde de bel van de premiesprint en dacht dat ik voor Lillian de spurt zou kunnen aantrekken, me niet realiserend dat ze voor me reed en zo veel meer kans maakte. Stom van me.”
Gelukkig ging het om een criterium, de minst aansprekende discipline op de Oostenrijkse ijsvloer. Jan Eise: “Beter vandaag dan zaterdag zo’n gevalletje van er niet bij zijn met je hoofd.”