Op weg naar de Giro Donne
Op 1 juli barst in Rome de Giro Donne los; de belangrijkste internationale etappekoers voor vrouwen. Ook Team AA Drink/ Leontien.nl zal acte de présence geven tijdens deze loeizware koers door Italië. Freelance journaliste Nynke de Jong reist met de ploeg mee om verslag te doen van dit unieke evenement. En de reis naar Italië begint al goed.
Het is natuurlijk logisch dat de rensters van AA Drink/ Leontien.nl met het vliegtuig naar Italië komen. Maar de truck en de ploegleiderswagen moeten ook richting La Bella Italia, en die rij je iets minder makkelijk een vliegtuig in. Vandaar dat ploegleider Michael en ik in de ploegleiderswagen naar Italië tuffen. Kim en Jeroen van Leontien.nl gaan ook mee, omdat zij een afspraak hebben bij de wielerkledingfabriek in Milaan.
Als we rond zes uur 's avonds vanuit Rotterdam vertrekken, blijkt al gauw dat de hoop om een beetje op tijd in Milaan te arriveren hartstikke ijdel zal zijn. File bij Utrecht, en in Duitsland lijkt het wel alsof 'aan de weg werken' volkssport nummer 1 is. Ondertussen is het ook flink gaan regenen. En de chauffeurs worden er ook niet frisser op.
Gelukkig bestaat er dan zoiets als een navigatiesysteem, wat ons moeiteloos vertelt waar we zijn, hoe lang we nog moeten rijden en hoe laat we dan uiteindelijk in ons hotelbed in Milaan zullen liggen. Dat geeft hoop. Maar daar kun je je ook blind op staren.
Want wanneer we in de buurt van de Gotthardtunnel komen, blijkt deze dicht te zijn. Het is inmiddels drie uur 's nachts, en ondanks een onnatuurlijke hoeveelheid cafeïne begint het grote knikkebollen. Behalve bij Michael, want die moet ons over de Gotthardpas leiden. In de regen. En de mist.
Als we halverwege de pas even moeten tanken, zegt Jeroen: "Dit zou echt zomaar een horrorfilm kunnen zijn. In horrorfilms moeten ze ook vaak een alternatieve route nemen. En dan verdwalen ze, en komen ze een enge man tegen, met een ronkende cirkelzaag."
Hij heeft helemaal gelijk. Het onheilspellende weer, de verlaten bergdorpjes en een door vermoeidheid op hol geslagen fantasie, zorgen ervoor dat ik ons al in stukken gezaagd aan de kant van de berm zie liggen.
Gelukkig komt het niet zover. Michael leidt ons zonder kleerscheuren de pas over. De Tomtom geeft aan dat we steeds dichter bij onze bestemming komen. Maar als we eenmaal op het ingetoetste adres aankomen, lijkt dit in de verste verte niet op een hotel.
Wat is dit?
Het blijkt dat Michael het verkeerde adres in de Tomtom heeft ingevoerd. Het echte adres stond er niet in, en dus heeft hij maar het adres gekozen wat er het meest op leek. Waardoor we ineens in een buitenwijk van Milaan zitten, in plaats van in Malpenza. We moeten nog dertig kilometer rijden. Nog twintig minuten later naar bed. Gelukkig kunnen we er allemaal om lachen, want dit is toch het uitgelezen moment om van pure frustratie met je hoofd op het dashboardkastje te bonken.
Maar des te groter is het genot wanneer je hoofd dan, om zes uur 's ochtends, uiteindelijk het hotelkussen raakt. Die drie uur die we nog kunnen slapen, voordat we op onze afspraak bij de wielerkledingfabriek moeten zijn, zijn heerlijk en onvergetelijk. Ook al zijn het er maar drie.
