Overeind tussen de wereldrecords
Na de prima kwalificatierace op de openingsdag van de wereldbeker baan in Londen (vierde tijd), mocht Kirsten Wild vandaag met Vera Koedooder en Ellen van Dijk proberen op de ploegenachtervolging een eerste medaille in de wacht te slepen. Dat mislukte helaas, maar nipt verliezen van een ploeg die een wereldrecord rijdt is geen schande.
3.21,992. Die tijd verscheen op de scoreborden in het Velodrome van Londen, over een half jaar de Olympische piste tijdens de Zomerspelen. Een prachtige uitslag…alleen naar de achtergrond verdrongen door die andere cijferreeks, neergezet door de Australische meiden: 3.19,164 over de drie kilometer achtervolging. Met daarachter het woord in hoofdletters: World Record.
Ga daar maar eens aan staan, winnen van een natie waar baanwielrennen bijna groter is dan op de weg racen. Vrijwel elke Aussie die hard kan fietsen, heeft dat geleerd op de ovalen pistes. Dat is in Nederland wat anders.
Oranje deed het bekwaam en sloeg bepaald geen slecht figuur in het ijzersterke veld. Eigenlijk was dit al een Olympisch toernooi, gezien de bezetting. Nog wat progressie en een plak behoort zeker tot de mogelijkheden. Al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat het peil ongelooflijk hoog is. Want de Australische vrouwen mochten hun beste tijd ooit een minuut of vijf koesteren; in de finale vloog het Britse trio naar een tijd die nóg een dikke tel sneller was: 3.18.148.
Kirsten reageerde supertevreden op de top-4 notering. “Ik vind het gat met de winnaressen van de medaille goed meevallen. Zeker als je weet dat Ellen geblesseerd is. Als ze fit is, doen we zeker mee. Er zijn de laatste tijd mooie stappen gezet door ons, vooral op het technische vlak. We rijden nu stabiel en bijna altijd in de top-4. Dat is een uitstekende basis om verder op te bouwen”, zei ze.
Daarmee realiseerde de thuisploeg een tweede hoogtepunt van de dag. Een half uur eerder stoomden Victoria Pendleton en Jess Varnish naar de snelste tijd op de teamsprint. Het duo verbeterde het wereldrecord en zette en passant de wereldkampioenen uit Australië in de hoek. Voor onze Willy Kanis viel er weinig te lachen. Samen met Yvonne Hijgenaar eindigde ze in de kwalificatieronde als tiende, een matige prestatie die nog wel eens vervelende consequenties kan hebben voor de Olympische aspiraties.
De uitslag van de ploegentijdrit, geanalyseerd
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit artikel.