Glorieus afscheid Daphny
Dit was wat je noemt een sprookjesscenario. Winnen in de laatste cross die er toe doet. Daphny van den Brand kreeg een onvergetelijk vaarwel van de wereld die haar zo lief is en die haar zo lief heeft: met de zege in Oostmalle. Een overwinning met een gouden randje, want ze klopte niemand minder dan wereldkampioene Marianne Vos!
En daar was niets van een cadeautje bij, zoals dikwijls wordt gedaan en gedacht in een dergelijke situatie. Marianne Vos bleek deze winter bijna onklopbaar; er was slechts een vrouw die haar tot de laatste veldrit van het seizoen (woensdag is er nog een indoorspektakel in Hasselt, maar dat is vooral een crossfeest) een keer de baas was gebleven, en laat dat nou Daphny zijn. Die troefde Marianne af in de wereldbekermanche van Koksijde, de eerste wedstrijd die Vos de voorbije maanden op het hoogste niveau bestreed.
Daarna zegevierde ze overal waar ze aan het vertrek verscheen. Daphny kon er vrede mee hebben, maar ergens in het achterhoofd wist ze dat er misschien een moment zou komen voor een verrassing. Na de wedstrijd in Heerlen sprak ze zichzelf hardop moed in, toen ze hoopte op dooi. “Want dan wordt het in Oostmalle echt een zandcross op een favoriet rondje…”
Waarvan akte. Het bleef spannend tot de laatste millimeter, want Daphny versloeg Marianne in een sprint. Hoe mooi wil je het hebben? “En echt, dit was geen presentje van Marianne”, zei de winnares. “Ik heb het twee keer aan Marianne gevraagd naderhand, maar in beide gevallen erkende ze dat ze gewoon niet beter kon. Aan haar reactie, direct na de finish, kon je trouwens ook wel opmaken dat ze niet van plan was geweest iets weg te geven”, aldus de dolgelukkige Zeelandse, die haar eindzege in het Gazet van Antwerpen-klassement op deze manier extra glans gaf. Vos had overigens wel iets anders garppig bedacht om het ultieme optreden van haar concurrente wat extra aandacht te schenken. Op haar verzoek droegen de meeste rensters vlechtjes in hun haar: het handelsmerk van de kleine Daphny door de jaren heen. “Dat vond ik een erg leuke actie.” Tijdens de huldiging kwam daar nog een megagrote taart bij.
Om nog eens te onderstrepen dat het gewoon een koers op het scherp van de snede was, had Vos al uit het vertrek een enorme dot gas gegeven. “Precies de aanpak die ze meestal kiest. Ik moest alle zeilen bijzetten om in haar wiel te blijven. Na een rondje of drie begon ze ook te vragen of ik wilde overnemen, maar dat heb ik niet gedaan. Als ik hier wil winnen, moet ik Marianne het werk laten doen, anders word ik er alsnog afgereden. Ik merkte ook dat ze in het losse zand foutjes begon te maken, voor mij een teken dat er vermoeidheid om de hoek kwam kijken. Ergens ook wel logisch, want Marianne fietste de eerste drie ronden ongelooflijk hard. Bovendien was ze net terug van een trainingskamp in Spanje, dat zal ze ook hebben gevoeld.”
De sprint was er een van het adembenemende soort. Vos moest van kop af, maar Daphny besliste al snel dat ze naast haar wilde oprijden, om bij een versnelling ogenblikkelijk te kunnen reageren. “Maar die aanzet bleef uit; daarom ben ik zelf maar gegaan. En wonder boven wonder lukte het Marianne niet meer nog naast me te geraken.”
De uitslag van Oostmalle
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit artikel.